Sunday, December 3, 2017

NOVI BORAC INTERNATIONAL (Editorial No.8)



HOW TO FINANCE A REVOLUTION?
HOW TO FINANCE AN ORDINARY MEETING?
(Editorial No. 8)

        The destruction of the material base of a worker's life, of workers' movement, means its very independence is undermined. The question of how and in what way to restore material base, to provide for finances, is of crucial importance for the workers' movement. Do we have an answer to this question? What way are we to take in the process of restoring its material and political independence? The working class cannot be doomed to being financed by its class enemy since in this way it goes for class cooperation. Especially in the Balkans where riches are not in the hands of bourgeoisie but mafia, this issue is burning and much more dramatic than in the West. If the workers of the Balkans cannot reestablish their material base, does that mean they are doomed to charity of its class enemies, class friends and maybe even mafia? This and such bitter questions are posed in the days when we celebrate the jubilee of the Great October Revolution. Very few are relevant records of how Lenin, Trotsky and comrades used to finance their undertakings while today's Marxists seem unwilling to talk about it, regardless of how crucial it is. How, then, are we to finance a revolution? It seems that by opening up such an issue, the revolutionary theory steps on an irrational terrain since revolution cannot be financed from union or party membership fee. Not only because parties of independent workers today lack such mass membership as the Bolsheviks had in early 20th century (at the July Congress in 1917 registered were 240.000 members while in April there were only 80.000) but because union and party membership fees lack ideological and material capacity for financing any real struggle whatsoever.
      At the Balkans the state is such that not even activists' meetings can be financed. Those held today, in the largest part of the „Left“, are financed by Die Linke and its foundations such as Rosa Luxemburg Stiftung; consequently, they are meetings and actions and ideological copies of Philistine fake-left that likes to act and present itself as proletarian activity while in fact it is only raising fog to cover the capitalist caravan thus enabling it to go its own way.
      Again: to accept help from class friends and comrades, it is necessary to sign the deals providing for transparency without affecting independence of the party receiving the given help. This would mean that a given working group at the Balkans can accept someone else’s material help only under the condition that it has got free hand and freedom of decision-making. And this is very hard to agree upon.
       To accept help with only one objective, namely, to become a branch of a much richer class friend means democratic capitulation, that is, loss of one's own subjectivity. These days, as it happens, we are witnessing divergence of national, class and ideologically congenial groups of wealthy nations for the sake of preserving democratic rights. Then, how can we, sans-culottes and barefoot Balkan peoples, preserve our democratic rights that everyone wants to trample on? This is not so easy to find out. For this reason, what rules on the Balkans – otherwise lacking predisposition for a spineless lackey - is brigandage and it is hard to deny its full meaning for our territory. And brigandage is, as is well known, an anarchist phenomenon.
        That is why the task of Marxism and Marxists is to argumentatively discuss this problem and try to order, conceptualize and place it within some agreed framework of strategy and tactics. We are of the opinion that each true revolutionary and revolutionary organization will have to act in this way. If we fail to settle it today, the future of an independent workers' movement in the Balkans is not promising. It will either lose independence or will turn to brigandage and each one of us will settle for what suits him best: either among brigands or among lackeys. Yet, we hope that organized independent labor that has just begun to get organized in the Balkans, can find, in this region, a place and perspectives for itself.

Editorial Board

Sunday, November 26, 2017

HIPOKRAT NA DOMOBRANSKI NAČIN



Dimitar Anakiev
HIPOKRAT NA DOMOBRANSKI NAČIN
Medicus medico lupus (Lekar lekaru vuk)


„Lekarska komora brine za poštovanje temeljnih vrednosti lekarskog poziva: empatije, stručne osposobljenosti i autonomije. Svesni smo su da lekari i stomatolozi uz poštovanje ljudskih prava moraju slediti vrednosti medicine, zato im kao institucija želimo olakšati posao, približiti ga i pružiti savet i pomoć kada je to potrebno.“
       -Prevod iz predstavljanja Lekarske komore Slovenije na svojoj web strani

Stoga ću učitelja ovoga umijeća štovati kao svoje roditelje, njegovu ću djecu držati svojom braćom, a budu li htjeli učiti ovu umjetnost, poučavat ću ih bez ugovora i bez plaće
         -Isečak iz Hipokratove zakletve (Hr.Wikipedija)


Od ponovnog osnivanja Lekarske komore Slovenije 1992. njena uloga je bila prilično neskladna sa javno proklamisanom misijom a u posebnom neskladu je prema delu Hipokratove zakletve koji se odnosi na lekarsko međusobno bratstvo. Njeni organi isticali su se u dve delatnosti a koje su u Socijalističkoj Jugoslaviji bile nepoznate u lekarskim krugovima: prva je uvođenje šovinizma kao jednog od radnih načela i drugo je negiranje Ženevske konvencije. A to znači, da Lekarska komora Slovenije biva u potpunosti podređena revizionističkoj politici koja je došla na vlast a samim tim postala je instrument kršenja ljudskih prava što se naročito lepo videlo kod izbrisanih lekara, gde je umesto da takve lekare štiti – što bi morala po prirodi svoje misije – ona je pomagalala političkom sankcionisanju „nepodobnih“. Umesto da obezbeđuje lekarsku autonomiju ona je bila organ politizacije lekarskog posla. Medicus medico lupus (Lekar lekaru vuk). Počnimo od Ženevske konvencije:
       Opšte je poznato da Ženevska konvencija, pored zaštite bolesnih i ranjenih, štiti integritet lekara u ratnim uslovima. Za lekara i njegovo osoblje nije važna boja uniforme. Lekar je u svakoj uniformi lekar. Odanost pacijentu jedina je politika koju lekar mora slediti u miru ili ratu. Ali u Sloveniji nije tako. Tokom tzv. „Operetnog rata“ koji je potomcima domobrana poslužio za izižvljavanje svojih antikomunističkih i antijugoslovenskih frustracija zbog poraza u Drugom svetskom ratu, vršeni su snažni pritisci na lekare zapošljene u vojnim zdravstvenim ustanovama da napuste svoje paciente. Mnogi lekari su to i uradili, plašeći se za sudbinu svojih porodica, a oni koji su ostali nepokolebani u svojoj lekarskoj misiji, bilo da su Slovenci ili pripadnici ostalih jugoslovenskih nacija, bili su strogo kažnjeni (kažnjeni zbog privrženosti medicinskoj struci i njenim zakonima!) a organ kažnjavanja bila je direktno Lekarska komora kojom je tada predsedovao dr. Marko Bitenc – danas veliki privatnik.

Dr. Dimitar Anakiev, bivši Upravnik garnizone ambulante u Tolminu i Dr. Stojadin Stojić, bivši načelnik hirurgije u Vojnoj bolnici u Ljubljani, imali bi šta da ispričaju o radu Lekarske komore Slovenije.


         Jedna od priča tipičnih za kaznenu politiku Lekarske komore Slovenije je ova koju sam čuo od hirurga koji je bio na rukovodećem položaju u Vojnoj bolnici u Ljubljani i koji je ostao privržen svom lekarskom pozivu tj. nije podlegao pritiscima politizacije: nakon proglašenja samostalnosti Republike Slovenije, zatražio je od Lekarske komore da mu izda licencu za rad. Uprkos tome da je formalno pravno njegova specijalizacije važila u novoj državi (kao i kod svih drugih), i uprkos svom hiruškom iskustvu od nekoliko decenija rada, i uprkos tome da je na visokoškolskim ustanovama predavao hirurgiju, bio je upućen od strane Lekarske komore Slovenije da ponovo polaže specijalistički ispit, verovatno kod svojih učenika. Naravno da na to nije mogao pristati. Nakon kazne Lekarske komore, usledila je i državna kazna: više od deceniju nije mogao da prima penziju. Kada je od lekarske komore zatražio zvaničan odgovor zašto mu ne izdaju licencu (tj. zašto lekarska komora krši zakon) bio je upućen na razgovor sa jednom od pravnica komore. Pravnica ga je primila i pokazala debelu fasciklu - kako on kaže „plave, gotovo tirkizne boje“. Upitala ga je „Znate li šta je ovo..? To je Vaš dosije; u njemu piše da ste osoba nepoželjna u Sloveniji“. Osobe kojima je medicina bila iznad politike, bile su proglašene neprijateljima režima. Takvih i sličnih priča čuo sam mnogo, u neposrednoj komunikaciji sa kolegama, a doživeo sam i sam, na svojoj koži, protivzakoniti kazneni tretman famozne Lekarske komore Slovenije. Nakon što sam četiri godine bio Upravnik garnizonske ambulante u Tolminu, Lekarska komora Slovenije je zahtevala od mene da u novoj državi moram dve godine da sekundiram (znači dve godine da pomažem nekom doktoru i radim pod njegovim mentorstvom) da bi mi izdali licencu...?! Apsurd, sa ciljem uniziti kolegu. Naravno, kršenja Ženevske konvencije tokom „operetnog rata“ u Sloveniji bila su mnogo šira od kažnjavanja doktora koji vole medicinu više od vlasti i novca;  ovde navodim samo par slučajeva kod kojih sam sam bio akter i svedok:
        Vodnik, medicinski tehničar (albanske nacionalnosti), nenaoružan, u belom mantilu, uhapšen od strane TO dok je prevozio bolesnika vozilom vojne hitne pomoći u bolnicu. Zatim je tri dana bio zatvoren u nekom rovu punom vode (verovatno rudnika Hrastnik, ako se dobro sećam) nakon čega beži za Austriju... Tokom desetodnevnog („operetnog“) rata bio sam zamoljen iz kasarine u Tolminu da posredujem u prevoženju bolesnog vojnika za kojeg je vojni lekar sumnjao da ima napad upale slepog creva: grčio se je od bolova u stomaku, povraćao i imao visoku temperaturu i proliv. Ulaz u kasarinu bio je blokiran tako da sanitetsko vozilo nije moglo da izađe a iz obližnje krčme policija je snajperima pokrivala put. Zato je lekar iz kasarine molio da vozilo hitne pomoći iz lokalnog zdravstvenog doma dođe do ulaza u kasarinu i da tu, pred ulazom, pokraj blokade, primi bolesnika. Pozvao sam Zdravstveni dom, dali su mi lekara koga sam dobro poznavao – tada je bio šef nekakvog operativnog centra a danas takođe težak privatnik – i objasnio mu situaciju. Odgovorio je kratko: „Ne može; neka ga bolničari stave na nosila i donesu do zdravstvenog doma“. Kasarina je bila u dolini pored reke Soče, a Zdravstveni dom gore na brdu, pa još u zaleđu. Upozorio sam ga da je to nekoliko kilometara teške uzbrdice a on je spustio slušalicu...
        Hostilnost pojedinih kolega u Sloveniji, a pre svega Lekarske komore Slovenije, nije lako objasniti. Međutim, ako neko misli, da ovde govorim o deformacijama koje donosi ratno stanje, grdno se prevario. Situacija je „zacementirana“ i potpuno aktualna do današnjih dana... Na međunarodnom simpoziju urgentne medicine koji se svake godine održava u Portorožu predstavio sam prošle (2016) godine svoj stručni rad „Zbrinjavanje u opasnoj zoni pod neposrednom pretnjom“. Ceo simpozijum je pod utiskom terorističkih napada u Madridu, Parizu, Briselu i Londonu bio posvećen radu hitne medicinske pomoći u ratnim uslovima. Par meseci ranije bila je na stadionu Stožice u Ljubljani organizovana velika vežba zbrinjavanja ranjenika- vežba, kakve smo poznavali i u vreme Jugoslavije pod nazivom „ništa nas ne sme iznenaditi“. Na simpozijumu sam predstavio dve svoje lekarske intervencije u ratnim uslovima koje su mi se kao vojnom lekaru JNA desile u Hrvatskoj. U trenutku predavanja rada, radio sam za Belgijski Médecins du Monde (Lekari sveta), pa sam istu organizaciju zapisao uz svoje ime na predloženom radu i to je bio razlog, verovatno, da su rad primili. Poslao sam odličan, redak i dramatičan stručni prilog na vrlo aktuelnu temu i više bih voleo da je rad primljen zbog svoje sadržine, ali pokazalo se da nije. Na dan kada je trebalo da predstavim svoj rad opazio sam, na svoje veliko iznenađenje, da je baš na mojoj sesiji radni predsednik bivši Janšin zdravstveni ministar dr. Andrej Bručan. Kada sam pristupio govornici, on je prvo sebi dao reč i izašao pred mene ne da bi me pogledao. Dok sam mu gledao leđa obratio se publikumu od približno 300 prisutnih lekara i zdravstvenih radnika. Rekao je ovo (parafraziram po sećanju) : „Imamo puno naših lekara na različitim vojnim misijama - ne znam zašto oni ne pišu radove...? Sad ćemo umesto njihovih radova da slušamo rad iz JNA...“ Ovaj nečuveni i medicini potpuno tuđ primitivizam – deljenja lekara na „naše“ i „njihove“ - dogodio mi se još nekoliko puta na najvišim i najoficijalnijim mestima. Jednom čak u amfiteatru Medicinskog fakulteta u Ljubljani prilikom polaganja ispita za ALS licencu (reanimacija). Svi kandidati morali su da se predstave pa ja u svojoj biografiji rekoh da sam bio izbrisan. Pošto mlađi kolege ne znaju šta je to, počeli su da se unezvereno gledaju i da se gurkaju i zato je vođa sesije, ugledni anesteziolog, sudeći po imenu i prezimenu „naše gore list“, namestivši svoju crvenu leptir kravatu, nakašljao se i prokomentarisao tako da čuje ceo amfiteatar „Izbrisani, to su vam oni koji 1991. nisu prestupili na našu stranu“. Bez obzira što je među 25.000 izbrisanih bilo samo oko 500 oficira JNA a više od 6.000 dece, ovo prostodušno objašnjanje „naši-vaši“ cenjenog kolege je jedno od boljih koje sam čuo. Kasnije odbijanje moje specijalizacije u Sloveniji (nakon ne priznavanja specijalizacije sa VMA) učinjeno je takođe na bazi „naši-vaši“ iako sam formalno pravno ispunjavao sve zvanične uslove. Međutim, nisam bio „njihov“. Cenjeni „nacionalni koordinator“ - pre toga poznato lice iz crne hronike, jer mu je umro pacient pa su ga razvlačili po svim medijima – hladnokrvno je zapisao da ne mogu da dobijem specijalizaciju zato što sam radio u JNA. A pošto u javnom raspisu specijalizacije takve klauzule nema, to jednostavno znači: „Nisi naš, zato ne može“. Drugim rečima, kada su u pitanju „homo sacer-i“, žrtva šovinizma, Lekarsku komoru zakon ne obavezuje. Domobranski pitomci vole da se junače na nemoćnima i deprivilegovanima, uživaju kad žrtva ne može da se brani, onda pokazuju svoju snagu. Pravi beli vitezovi, možda bi se dopali Arkanu.
         Međutim, ako u vreme predsedničkog mandata Marka Bitanca možemo da posumljamo da su šovinističke izjave (poput onih datih za medije u vezi prof. Radovanovića iz Sremske Kamenice, tipa „Nećemo valjda da dopustimo da nas operišu oni koji su do juče bili naši okupatori“) i šovinistička praksa rezultat uništavanja konkurencije za svoj privatni biznis i istovremeno pridobijanje političkih bodova za dobijanje koncesija itd. znači deo prakse koja nije etična i nije prihvatljiva u smislu medicinske etike i deontologije, ali je zakon biznisa prihvata kao legitimnu, istovremeno moramo upozoriti da je praksa šovinizma imanentna Lekarskoj komori Slovenije još od samih početaka. Prisetiti se treba slučaja prve slovenačke doktorice Elonore Jenko (1879-1959).
        U Austro-Ugarskoj ženama nije bilo dozvoljeno da studiraju medicinu (niti su mogle da upisuju gimnaziju). Zato je dr. Jenko via ruska škola na Cetinju pa zatim Petrovgrad, završila medicinu u naprednijoj Rusiji. Vrativši se iz Rusije kao lekar, doživela je da joj parlament u Beču ipak prizna diplomu (posle mnogo zapleta) i omogući lekarsku praksu koju je ona obavljavala celu deceniju, počevči od 1912, u svojoj ordinaciji u Opatiji. Međutim, ako su joj austrijski parlamentarci priznali licencu za rad, slovenački kolege nisu. Lekarska komora Slovenije, u novoj državi SHS, zahteva da joj se licenca oduzme dok ne položi dodatne ispite (1), (2). Vidimo dakle, u periodu celog stoleća, u različitim istorijskim razdobljima, stalnu tendenciju politizacije lekarskog dela od strane Lekarske komore Slovenije i stalnu politiku šovinističkog omalovažavanju (žena, Jugoslovena, „nepodobnih“...) čiju glad utoljuju administrativnim apetitom za novim i stalnim dokazivanjima ispravnosti i podobnosti, novim ispitima, često potpuno apsurdnim. Kolege koji podpadnu u njihov osvetnički mlin postaju životno ugroženi - to je politika koja ne ubija direktno ali indirektno negira pravo „nepodobnih“ lekara na rad i postojanje. Neki kolege su bili gurnuti u duševnu bolest, neki u samoubistvo, neki opet - elitni stručnjaci - umesto da bi se bavili medicinom gaje pčele i oru njive, dok su drugi, sa manje obaveza, jednostavno pobegli, a to je i cilj takve politike.
         Uz ovaj šovinistički kontinuitet Slovenačke lekarske zbornice, uz tendenciju da se bude iznad zakona (a možda i iznad istorije), uz tendenciju da se zakon otvoreno krši, treba spomenuti da nakon drugog svetskog rata poražena peta kolona, saradnici Hitlera i drugih okupatora, svoju decu ne žele da upisuje na „marksističke fakultete“ već skoro isključivo na „konzervativnu“ medicinu. Medicina je u Sloveniji bila investicija Hitlerove pete kolone, zato je danas uhvaćena u smrtonosni zagrljaj revanšističkih fantazama. Izgleda kao da u Lekarskoj komori Slovenije sede bolesnici a ne lekari, bolesnici, koji sebe, kao u nekom filmu, ili u nekom bunilu, nazivaju lekarima. Najsmešnije i najapsurdnije je da ovim se ovim „kolegama“ mora plaćati članarina, da bi im omogućili da protiv Vas deluju. I po tome se vidi koliko so to ljudi ogrezli u zločin, koliko nemaju skrupula i gde se, na kojoj tački, nalazi njihov moral. Oni državu za čije zdravlje stanovništva navodno brinu doživljavaju kao svoju privatnu svojinu. Na sreću, u slovenačkoj medicini, među politički ne ispostavljenim doktorima, ima mnogo pravih kolega i divnih ljudi. I na sreću, medicina sama je mnogo veća nego što to jeste Lekarska komora Slovenije.

(1)Podatak iz knjige „Pozabljena polovica“, Portreti žena 19. i 20. stoleća u slovenačkim krajevima. Autorice Alenka Šelih, Milica Antić Gaber, Alenka Puhar, Tanja Rener, Rapa Šuklje i Marta Virginella, Ljubljana 2007/2012.
(2) U svojem tekstu „Prva slovenačka lekarka dr. Elonora Jenko Groyer (1879-1959)“ u Lekarskom vestniku br.9/2016 autori Janez i Duša Fischinger ne navode eksplicitno ko zahteva nove ispite za dr. Jenko, taj deo preskaču, ostavljaju zamagljen, a novode samo da je naloge za ispite dobila iz državne uprave iz Beograda.

Saturday, October 28, 2017

ANNEX FOR BALANCES OF MY LIFE IN DEMOCRATIC SLOVENIA



Dimitar Anakiev
ANNEX FOR BALANCES OF MY LIFE IN DEMOCRATIC SLOVENIA

A) -17 years of living without documents, as a Erased person (from 1992 to 2009)
B) -The three feature films of mine are forbidden for official distribution, it's about movies:
-The Last of the Žilniks, (2007, 61 min), thematizes Chetnik collaboration with fascism in Serbia
-Slovenia My Homeland, (2012, 51 min) thematizes the erasing of the Yugoslavs from the official books of Slovenia
-Normal life, (2012, 86 min), thematizes intergenerational selfishness
C) Two medical specialties have been canceled:
- from Public Health, which I specialized at the VMA in Belgrade (the Public Health Institute of Slovenia did not allow verification because of "very different programs")
-specialization from the EMS was rejected by the Medical Chamber of Slovenia although I met all the formal requirements with the explanation that I worked for the JNA /Yugoslav Federal Army)/, ("condition" not announced in the tender).

If Želimir Žilnik's claim that one full-length film, according to the energy and material expenses, is the order of the size of a house built, that means that the Slovenian democrats in the film industry deprived me of three houses, and the Slovenian democrats at the Doctor's Chamber have deprived me of at least two more houses (specialization is at least for the house). A total of 5 houses, with the remark that they obviously illegally prevent me from working in Slovenia, just as they illegally erased me before (de facto, they deprive me of the right to live). If to these I add two more houses in Serbia (inheritance of my family) that collapsed during my life without documents, the rough balance of damages that were deliberately and illegally imposed to me by the democrats in Slovenia, is exactly 7 houses. These "small" damages such as salaries, and various costs do not count.
I do not know who got my seven houses? Are they with Trump, Obama or Merkel, or in the pockets of a local democrat? Basically, my case is a typical example of how democrats abuse state power against an individual or the masses. Long living to democracy!

Thursday, September 21, 2017

IMPERIALIST FINALE, MARXIST WITHOUT BASE AND ENTRYSM, Editorial #7

IMPERIALIST FINALE, MARXISTS WITHOUT BASE AND ENTRYISM, Editorial #7

It is in the finale of a great imperialist match that Venezuela and North Korea have found themselves. These are two states that are still resisting, at a high price, the world capitalist order. Even the driving force, soul and head of the capitalist imperialism today – the United States – have also found themselves under attack by their own policy of global imperialism: the state is devastated for a great number of jobs that are, in the master's greed for infinite profit, transferred to the cheap labor force markets. That is why many companies in America are closed down, including even the whole industrial branches (coal mines, for instance). Capitalism, in its gluttony, eats its own body besides gulping down the small and the powerless. The Republican Party has won the election under the slogan „America First“ which means it would withdraw from its imperialist adventures and take up the renewal of its ruined nation. That is why the conservatives' program was greeted by many notable communists all over the world. Still, all this is, as proverbially said, making a bill without the bartender. As early as 1961 American President Eisenhower warned that the state was led by the “military-industrial complex (MIC)”. However, the guys from the MIC, those that the Democratic Party has quite a fair understanding with, have nothing to do in America. They need new markets and new wars. Here one should remember Chomsky’s words about the MIC being not “specifically military”; it is simply the very heart of American industry. As well as the heart of capitalism, we’d like to add. This refers to the companies such as Boeing and Hewlett-Packard. After having recently devastated the Balkans, North Africa, Near East and Afghanistan and after having overmastered Eastern Europe, they turned to the finalists, Venezuela and North Korea.
Introducing capitalist order in Venezuela and North Korea is not only a matter of prestige. Venezuela is one of the biggest world producers of oil as well as the state possessing the greatest reserves of oil in the world. After the collapse of the USSR in the nineties, exactly when imperialism and its collaborators began their bloody predatory campaign east, in Venezuela appeared Hugo Chavez who was to take it out from the American backyard towards socialism. Today this is a possessed country of marauding gangs of mercenaries that Tramp has recently imposed new sanctions on. The state faces the shortage of food and drugs; the price of oil it exports is record low. The propaganda war against Venezuela is led most intensively from Australia; yet all the states subordinated to the USA have to spit on it. North Korea, in order to defend itself from the predators, had to produce an atom bomb. Maybe it is the very bomb that would destroy the empire and half of mankind with it.
On the other hand, the organized workers have been, all over the world and after the collapse of the USSR, decimated. The major part of its leadership has crossed over to the capitalist side, to opportunists, while some groups of Marxists have remained without base which means they have been pushed astray to the extreme Left (Left that needs no class). It often happens that class actions are replaced by Internet ones (“Web Marxism”) and involvement in social networks – especially popular is Facebook thanks to its enabling painless ranting of revolutionary fantasies: everyone can put a couple of red flags on his FB page and thus proclaim himself a revolutionary. The more flags and five-pointed stars, the greater revolutionary. Another phenomenon to observe is the making of obscure political marriages with politically suspicious elements (recently, in America, Antifa’s activists, certain people from the Serbian Left and Lukashenko’s pawns as well as magazines such as Jacobin, financed by the Democratic Party of the USA). All of them are manifestations of the lack of base. The editorial board of the Novi Borac (New Militant) is of the opinion that the revolutionary work is possible only from the clear class position and that the union is the basic cell of organized workers without which we cannot talk about representativeness. Even when the unions are few in number, they, in their companies, in their production activities and thus in the state, have a great power. In the eighties in Britain 180,000 miners led a struggle against the state for two full years. Today we see the power of 1,500 cabin crew of the British Airways that they have accrued during – for them quite a long – 85-day strike. The first task of every revolutionary Marxist is to set up contact with the class and join it, to become its part (even if it means employment at a lower level than one’s qualifications). Since it is only within the class that one can practice Marxism. This is the essence of “entryism” that Trotsky, in other circumstances, spoke about. This is the very essence of revolutionary activity.
(Editorial Board)

Sunday, June 25, 2017

MARKSIZEM, KI GRE V KORAK Z ČASOM, kratka Facebook polemika z Galom Kirnom

MARKSIZEM, KI GRE V KORAK Z ČASOM
Kratka Facebook polemika z Galom Kirnom


Gal Kirn: Evo, malo mojega pisanja o koncu zgodovine v danasnji Mladini: kratek zapis, ki motri padec berlinskega zidu, ki prica o zmagi neoliberalizma, do padca WTC, ki potrdi ponovni premik k avtoritarnemu (neo)liberalizmu (in njegovim pravim zacetkom). Ta konec zgodovine se ustavi ob "padcu" Grenfell Tower", ki lahko za levo sceno postane nas padec neoliberalnega-konzervativnega zidu, premik od obrambnih k napadalnim pozicijam? Ostane naj kot spomenik neoliberalizmu.
Na neki tocki bodo verjetno clanek odklenili, za tiste, ki imate dostop, pa tukaj link:


Dimitar Anakiev: Avtoritarni liberalizem? Ta sintagma ima težave z logiko.


GK: Sploh ne, lahko mu reces tudi nacionalni neoliberalizem, ki je pravzaprav vladajoca politika zadnjih 20, ponekod 40 let, v EU pa recimo zadnjih 10 let po krizi. Trump, Orban, ipd so zgolj morbidni simptomi razkroja-dekadence neoliberalizma, njegova radikalizacija, vsekakor pa ne izjema. Liberalizem ima dolgo zgodovino sistemskega nasilja, rasizem, kolonializem so vpisane v njegov modus vivendi, da ne govorimo o zgodovini kapitalizma, s katero liberalizem ima veliko sticnih tock. In tu je ocitna tudi razlika z 20-30.leti, ce takrat pride do nacional-socializma kot odgovora na kapitalisticno krizo, ki jo fasizem - nacizem "resita", pa pride danes do sinteze nacional-liberalizma. Govori o tem, kako sibka je danes (se) levica, ceprav bi jo ti zadnji dogodki, v drzavah, kjer smo najmanj pricakovali (Zda, Vb), lahko presentljivo vzdignili.


DA: No, ja, nacionalni liberalizem ima manj težav z logiko čeprav tudi ni ravno logičen medtem ko je fraza “avtoritarni liberalizem” na logične nivoju enaka frazi "suha voda" ali podobno. Mislim, da je potrebno iznajti boljšo terminologijo, ali pa morda že obstaja?


GK: ja liberalci in ekstremni center (se ena na prvi pogled nelogicna skovanka) bi radi te tendence preimovali zgolj kot (desni, ali pac levi) populizem, ali pa kot "illiberalism". Kot da imajo ekstremni centristi (konzerve in socialdem) pa res neko demokraticno platformo, kot da oni sami niso podpirali pogojev za nastanek tega nacional-liberalizma, sedaj si pa perejo roke...tisti avtoritarci pa pravzaprav delajo za njih dirty job. Sicer glede EU res postaja ociten nek razkol znotraj sirse politekonomske elite, a to je za kak drug post. Nadalje, liberalizem kot ideologija res predpostavlja recimo temu prosti trg in zdravo konkurenco, a kot se je ponovilo nic kolikokrat v zgodovini, je bil to le ideoloski slogan - v praksi je razbijal nacionalno protekcijo manjsih drzav (recimo zgodovinsko je angeska krona okupirala Indijo in deindustrializira njihovo proizvodnjo, s tem so angleske manufakture-tekstil lahko prodajali dalje, tudi v Indijo seveda), s strani vecjih drzav pa uveljalvlja sirjenje njihovih trgov, lahko preko vojn, lahko preko raznik memorandumov trojke; seveda modus je predatorstvo in kupovanje - beri dokapitalizacije - manjsih dobro stojecih firm in resurosv s strani multinacionalnih korporacij. To, kar se dogaja zadnjih 10 let v Slo, v zadnjih 20 letih na bivsem Vzhodu je dosti zgovorno, kar se tice ekonomskega neokolonializma, ki pac pritice vsakemu liberalno-kapitalisticnemu projektu. Da dobi ta projekt svoj militarni, bolj radikalno avtoritaren, naj bo nacionalisticen ali imperialisticen obraz, pa ne rabi dosti: ali naleti na delovne mozice, vstaje (npr slo, grcija pred leti), ali naleti na regionalne hegomene (npr rusija, ali na bliznjem-srednjem vzhodu sirija, iran). Ce pogledas Trumpizem, ali desne sile v Evropi zagovarjajo mescanico med nacionalno protekcijo, da bodo zavarovali vsaj deloma del domace proizvodnje, in pomagali demontirati socialno drzavo, deloma pa gre za neofasizem- rasizem do drugacnih, do beguncev, Islama,,.... to jih seveda v nicemer ne zaustavlja manjsati davke za bogate in financne fimre, seveda pa skusajo cim vec postoriti za sirjenje poslovnih-trgovinskih interesov. Tu se vidi npr koliko je ZDA kot hegemon izgubila... Tako da v realnosti pride do mesanice, ne pa neke ciste politike, zato so vsi tisti slogani neoliberalizma v veliki krizi: sam je svoje srece kovac (po koncu socialne drzave, seveda cisti darwinizem), lahko se samouresnicimo, in podobna jajca; trg ni le tam kot edini, ki lahko naredi balans med povprasevanjem in pondubo, kot korektor in nevidna roka, pac pa kot sokreator kriz; pod neoliberalizmom prevlada celo slogan-teza, da naj bi prinasal tudi demokracijo. Odprta druzba? Kar je pac nelogicno, posebej ko pogledamo njegovo prakticno uvajanje. A eno je ideoloski projekt, PR, drugo je politekonomija. Zacne se z vojasko dikatuturo v Cilu, nadaljuje po J-Ameriki, Jugoslaviji v 80etih, na Vzhodu v 90ih, nato spet zaostri po 2001.

DA: Hvala za razlago. Iz nje izhaja, da je liberalizem „liberalen“ le v pogojih dominacije, brez ovir. Če naleti na oviro postane militanten in ga lahko imenujemo imperijalizem, to pa je termin, ki ga uporablja marksizem, ko govori o „liberalizmu“. A ni potem boljše uporabljati marksistično terminologijo, ki bolj natančno in jasno opredeli problem, kot da se slepomišimo z različnimi nelogičnimi iznajdbami buržoaznih teoretikov (ko smo že pri marksizmu) nastalih verjetno samo zaradi prikrivanja prave narave „liberalizma“. Na primer, fraza "oportunistična levica" se mi zdi veliko boljša kot "ekstremni centrizem"...

GK: vsekakor, saj gre za marskizem, ampak taksen, ki gre v korak s casom, se pravi - zadeve so leta 2017 slabse kot leta 1917 - ostaja nekaj podobnih iztocnih in zahtev konkretna analiza konkretne situacije, a sovraznik je vendarle bolj kompleksen, kapitalisticna formacija pa bolj nepremagljiva kot takrat, ko se je zdeja zgodovinska nujnost, narediti revolucijo, in odpreti komunisticni horizont. Predvsem cesar manjka danes je organizacije, in bolj ambiciozne vere v spremembo. To danes najdemo recimo pri tistih, ki se borijo za islamski kalifat. Danes se zdi, da je teorija dalec napredovala, dalec pred prakso, in da tisti, ki vstopajo na politicni prostor, to delajo iz bolj individualisticnih vzgibov, manj pa zaradi idej in globokega prepricanja....


DA: Na teoretičnem nivoju (buržoazne teorije) zadeve so res bolj kompleksne, v praksi je pa revolucionarna obrt enako enostavna in premočrtna. Na primer, v Tuzli 2014 so delavci 5 tovarn in študenti zlahka zrušili kantonalno in občinsko oblast, ter dvignili celo Bosno na noge. To, da v Tuzli ni formirana narodna vlada, temveč "ekspertska" je zasluga oportunistične levice (Lijevi), ki so v biti izigrali delavce za račun svojih plačnikov (Die Linke & Co). Nič tu ni drugače, kot je bilo 1917. Revolucionarna naloga nikoli ni zruši vso moč kapitalizma, kot to predstavlja oportunistična levica, temveč le tisto, ki je nad teboj. To pa seveda gre tudi danes na isti način kot nekoč...

23.6.2017

Saturday, June 17, 2017

SEĆANJA NA TUZLANSKU REVOLUCIJU 2014




Dimitar Anakiev
SEĆANJA NA TUZLANSKU REVOLUCIJU 2014


       Stogodišnjica je velike Oktobarske revolucije a istovremeno predvečerje petogodišnjice revolucije u Tuzli (februara 2014) , kada su radnici i studenti srušili vladu kantona Tuzla i izrekli istorijsko „ne“ privatizaciji, etničkoj podeli BIH i raspadu Jugoslavije... Ja sam u Tuzlu prispeo, kao delegat Izbrisanih radnika Slovenije, dan nakon što je vlada pala (8 ili 9 februara, ako me sećanje ne vara) i na ulicama Tuzle se je osećala jaka revolucionarna emocija. Bili so to dani bezvlašća, zgrada vlade bila je uništena, popaljena, organizovane grupe radnika i naroda noseći transparente i zastave marširalo je Tuzlom a u hladnom vazduhu, uprkos haosu, titrala je nada. Svuda su bila očekivanja o formiranju narodne vlade, što je bio radnički zahtev.
         Odseo sam u tuzlanskom Domu penzionera i tamo, na trećem spratu, odmah primio druga iz partije Lijevi koji me je opširno infirmisao o stanju. On je pričao, ja sam pisao, puna dva i po sata (1). Iako sam od drugova iz francuske Partije nezavisnih radnika (POI), pred sam put za Tuzlu, bio upozoren da su u Bosni i Tuzli, baš kao i u Sloveniji, veoma aktivni Pabloiti (oportunisti) ja tada nisam znao šta bi to tačno značilo, primenjeno na situaciju bezvlašća u Tuzli. Onda, kada me je drug iz Lijevih počeo informisati o pripremi za organizovanjem „plenuma“, shvatio sam. Isto veče sam u telefonskom razgovoru sa Pavluškom Imširovićem izneo svoje mišljenje da su „plenumi“ početak kontrarevolucije. To mi je govorilo iskustvo iz Slovenije gde je vlast putem sličnih kvazi-anarhističnih formacija uspostavila sistem kontrole marginalnih grupa (izbrisani!) i pobunjenog naroda. Sve to su vodili, naravno, profesionalci, politikolozi sa državnih univerziteta, što je skladno sa Badjuevom tvrdnjom iz knjige „Ime čega je Sarkozi“ da su univerziteti na Zapadu posle 1968 strogo kontrolisani od strane tajnih službi i pretvoreni iz revolucionarnih bastiona u instrumente kontrarevolucije. Pavluško nije bio siguran šta se tačno događa ali je shvatio šta mu govorim, ipak, savetovao me je da sačekam sa zaključkom dok se ne pokažu rezultati. Čini se da je verovao da su radnici dorasli problemu... A rezultati su se brzo pokazali. „Plenumi“ su poslužili kao sredstvo razvodnjavanja revolucionarne energije pomoću kojeg je klasni karakter revolucije pretvoren u obično građansko nezadovoljstvo – kao da se narod pobunio zbog nerešenih komunalnih problema. Sprečeno je stvaranje narodne vlade a uskoro su plenumi izglasali vladu „eksperata“ koje su im podmetnuli politički kumovi iz senke služeći se aparatom oportunističke levice. „Eksperti“ su naravno brzo pokazali svoje lice i Tuzlaci su već aprila shvatili prevaru ali bilo je kasno - „sami su ih izabrali“, demokratski, najdemokratskije – „direktnom demokratijom“. Oportunistička levica (Lijevi, Dosta! Demokratski socijalizam, Nova levica, Marks22 itd.) pokazala se glavnim saveznikom mafijskog kapitalizma protiv radnika i naroda na Balkanu a finansirana je uglavnom iz centara oportunističke levice u Nemačkoj (Die Linke i njena fondacija Roze Luksenburg).

(1) Otvorenost i opširnost informisanja, kasnije sam shvatio, rezultat je nesporazuma. Ja sam kod predstavljanja pozdravio tuzlanske drugove od strane slovenačkih izbrisanih radnika a onda i od strane drugova iz Pariza (Misleći na POI a ne na NACP). Pošto su tuzlanski Pabloiti očekivali dolazak predstavnika francuskih Pabloita (o čemu ja tada nisam imao saznanja, ali se je kasnije čulo da ih je marta meseca posetio predsednik francuske Nove-antikapitalističke partije (NACP), Olivier Besancenot, glavom i bradom). Verovatno je, kada sam pomenuo pozdrave drugova iz Pariza, tuzlanski drug, Pabloit, pomislio da dolazim kao prethodnica francuskih Pabloita. Tako sam, slučajno, tokom opširnog informisanja, verovatno čuo i ponešto što možda nisam smeo čuti.

z


Monday, May 22, 2017

ZAŠTO KLIFISTI ŽELE DA BUDU TROCKISTI?


(Iz diskusije sa port-parolom Marks22 sajta, na kome slave stogodišnjicu nekog Tonija Klifa koji je izumio "kontra-revolucionarni Trockizam")

Pročitao sam tekst o Deflekciji stalne revolicije. Tekst je akademski zanimljiv ali zaključci nisu potresni. Pre svega dovoditi u pitanje revolucionarni karakter radničke klase (tačka 2, u analizi razmišljanja Trockog) znači dovesti u pitanje Marksizam. To se teško vidi i kod (pravih) anarhista, jer koren te tvrdnje nalazimo još kod Dejvida Hjuma i potpuno prevazilazi "Trockizam" kao takav a verovatno i Marksizam. To je jednostavno osnovni aksiom čovekove slobode... U tom smislu niti koncept Stalne revolucije ne treba banalizovati na nekakav automatični "perpetum mobile"... Još i to: ideja da je SSSR kapitalistička država pripada međuratnom trockisti Brunu Rizziju. On je to diskutovao sa Trockim i posle neslaganja odstupio od trockizma. U pozadini te ideje je negacija revolucije. Cliff je očito preuzeo koncept od Rizzija, nije originalno njegov ali jeste kontra - revolucionaran po značenju, odnosno "demokratski"... Još jednom hvala za upućivanje u delo Tony Cliffa. Meni je uvek zanimljivo čitati društveni kriticizam, ako je pravi, čak i kada se neslažem sa nekim premisama

Rizzi i Cliff tvrde isto: da do revolucije nije došlo, dakle revolucija u SSSR se negira! Samim tim i revolucija kao takva. Hvala i Vama Dragane na diskusiji!

Ja mislim da niko nikad nije tvrdio da je radnička klasa UVEK I DEFAKTO revolucionarna, to bi bilo neozbiljno tvrditi, naprotiv, postoje razdoblja ova i ona. Međutim, u načelu, ona je UVEK revolucionarna, dakle, radnička klasa i ona koja glasa za Miloševića, i koja daje glas Hitleru i Musoliniju, je u načelu revolucionarna, ima potencijal samooslobođenja, revolucionarnosti. Da li će ga ispoljiti, to je drugo pitanje, to zavisi od puno drugih stvari a ne samo od karaktera radničke klase. Zato je diskusija karaktera radničke klase voda na buržujski mlin, dovođenje u pitanje, sumnjanje. To se zove "malograđanaka malodušnost"... :-) Pozdrav još jednom

PPS. Što bi se reklo: već izbor teme ukazuje na domet diskusije. Bojim se da taj domet kod Cliffa nije najveći tj. ne dobacuje do revolucije

Zašto bi neko nazvao sebe Trockistom, makar i "novog kova", a pritom bio protiv revolucije? Jer Trocki je bio revolucionar ne samo u tadašnjoj Rusiji već i u Meksiku, SAD... i svakom deliću sveta u koji je kročio, a revoluciji je žrtvovao i svoju decu pored svog života... A onda se pojavi neki Cliff i kaže ja sam "anti-revolucionarni Trockista". To znači pljunuti na Trockog. Takav paradoks, da ne kažem iživljavanje mogao je smisliti samo Staljin jer to znači posthumno ubijanje Trockog - ubijanje ideje o Trockom, nakon što je fizički likvidirano sve što je na bilo kakav način imalo veze sa Trockim. Tako danas umesto da imamo "Cliffiste", što bi bilo jedino logično, imamo "kontra-revolucionarne Trockiste" koje vodi neki Cliff, pozamljujući ime Trockog. Ludilo.

/E tu me je moj ljubazni domaćin Klifista izbisao i rekao baj-baj. Jedino argumentovano rešenje!/
21.5.2017